Arame de espiñas

Image

Vólvese falar nos medios do Estado español dos saltos dos emigrantes africanos á fronteira de España con Marrocos. Vólvome lebrar dos emigrantes que buscan Europa por mar. Mal, nunca debín esquecerme. Doume conta de que tamén participo da amnesia inducida na que vive a sociedade. Mal, tamén. Quero falar do tema para que non esquezamos.

Se ben a día de hoxe a emigración “ilegal” -ten o seu o cualificativo- nos países do norte do continente africano non ten xa tanta incidencia no Estado español -isto é perfectamente entendible ao vermos a situación política e económica que vive España hoxe- esta foi un asunto moi de actualidade na primeira década do s. XXI nos medios de comunicación estatais, pois, por aqueles anos, a cantidade de xente que fuxía desesperada da miseria dos seus países de orixe en embarcacións penosas ou que trataban de salvar un cruel muro con arames de espiña era alarmante.

Ben pode saberse que é o que pasa cando estas persoas chegan ao Reino -si, seino, estamos no s. XXI- de España: chámanos “ilegais”… e por que? pois non o sei; éme difícil entender o concepto de ilegalidade aplicado a un ser humano por razóns de orixe -talvez o comprendería se vivise en 1234, non agora-. Os poucos que chegan vivos reciben unha mínima atención de ONGs e xa están listos para ser repatriados. Coma quen regresa á cadea despois da fuga, volven desterrados á fame. Un aplauso á filantropía da Administración española!

E claro; despois disto un pensa que o normal sería que un estado digamos moderno, digamos fachendoso do seu máis que discutible sistema democrático recibise cos brazos abertos a calquera persoa que quixese entrar a traballar e, polo conseguinte, contribuír no desenvolvemento do Estado co pago dos seus correspondendes impostos, un pregúntase cal é a diferenza entre un inmigrante que veña do país dos gringos e un inmigrante procedente de Alxeria. Un preguntase iso e non atopa a diferencia, pero si sabe de que xeito van tratar a un e de cal van tratar a outro.

Parece que Occidente non se quere facer responsable das consecuencias da colonización salvaxe á que someteu África, abandonando -en efectos teóricos-, a comezos do s. XX, os estados que eles mesmos crearan de xeito artificial no continente, deixándoos literalmente espidos ante o capitalismo global, brutal e sen piedade, provocando todo tipo de conflitos e fames que perduran até hoxe e perdurarán moitos anos máis.

Lembrémonos, pois, sempre do mundo no que vivimos. Sexamos críticos e intentemos chegar á causa dos problemas aínda que non lle resulte de interese ningún ao poder.

Vénseme á mente unha canción dos Dios Ke Te Crew. Perfecta para a ocasión.

http://www.youtube.com/watch?v=3s0ZHyVj0qw

 

Advertisements

“A educación debe enfocarse a que atopemos o noso elemento: a zona onde converxen as nosas capacidades e desexos coa realidade. Cando a alcanzas, a música do universo resoa en ti, unha sensación á cal todos estamos chamados”

 

Rutina

insti3.jpg

O instituto. ese lugar ó que vimos aprender pero no que tamén coñecemos xente. Amigos, amigas amores… Persoas que nos agradan ou nos desagradan. Persoas ás que vemos polos corredores e coas que, sen coñecernos seguramente de nada cruzamos miradas cada día. A pequena motivación de comezar curso novo en setembro e de volver a ver ós nosos compañeiros e de coñecer a xente. O esgotamento en xuño e a tristura de despedirnos tres meses, pero a ilusión que á vez nos da o aroma a liberdade do verán.
E non nos olvidamos da tensión á hora de dar as notas, cada trimestre.
E a vós, ¿que tal vos fóron?
Bo Nadal.

“Esos alocados bohemios”

Image

A xente mírame con esperanza ata que descobre que pertenzo ao clube deses “alocados bohemios“: os de artes.

“Estudas bacharelato artístico porque che gusta, non?”. A verdade é que me timaron. Pensei que todo sería, como din, máis “alocado y bohemio“, que sería apaixonante e que estaríamos todo o día cheos de acrílicos, que habería arte mesmo nas verbas dos profesores e que todo sería fermoso mesturando cores primarias, agrisando e aclarando. Pero non.

Primeiro, o desprezo que hai hacia nós (que non somos leprosos, oh!), segundo, o mecánico e monótono que resulta a arte nun sitio gris e sen demasiada paixón: a xusta para facer un bodegón a clarooscuro.

Palabras contadas, de Camilo Franco

Image

A propósito da situación actual. Un texto xenial do xenial Camilo Franco. Titúlase “Canis lupus” e é do libro Palabras contadas. Di así:

Seica van cambiar os aires, apuntou o diletante con moderado optimismo tras ler os resultados das últimas enquisas. O fondo do bar era territorio do escepticismo e algún, sen acabar de desatender o naipe, contestou: cambiarás de can, pero sempre lles ladrará ás ovellas.

É impecable.

O libro é moi recomentable. Está feito a base de microrrelatos coma este, microrrelatos que xogan á comba na fronteira entre a rotundidade da narrativa e a sutileza da poesía, cun equilibrio exquisito. Sen dúbida, é unha obra que se bota en falta na biblioteca do IES, pero que podedes mercar asegurándovos de que estades facendo unha boa inversión, ademais de estar axudando ao sector literario galego (e en galego!), tan necesario e necesitado de apoio.

Título: Palabras contadas
Autor: Camilo Franco
Editorial: Xerais
Ano: 2006
ISBN: 84-9782-509-8

Asasinato múltiple

pistolaParecía que un asasinato múltiple non valía para este foro. Matar profesores na aula de convivencia está prohibido, polo menos, no sentido poético. Este foro nace coa idea de soltar a ferruxe do IES, cousa que se nos dá bastante ben a todos. Aquí vivirán os murmurios do instituto todo o curso. E por iso: Ferruxe Ruxe. Novo punto de encontro para os neniños que sempre sangran polo nariz, os que teñen mocos, os que case nunca veñen, os que vomitan polas mañás traéndonos un bonito recendo encadeado en serrín, os malotes, os que nunca saberán disto…
Neste foro a opinión conta. Neste foro teredes toda a información que vos interesa.
Benvidos!